Postnatale depressie: ik wachtte 9 maanden met hulp zoeken...
(doe dat alsjeblieft niet)
Misschien had je gedacht dat je op een roze wolk zou zitten. Dat je vanzelf zou genieten. Dat je je baby zou vasthouden en meteen zou voelen: dit is het mooiste wat er is. Maar wat als je vooral in overlevingsstand staat? Wat als je je leeg voelt, moe tot in je botten, en je ondertussen ook nog schaamt omdat je denkt dat je dit niet mág voelen?
Als je dit herkent: je bent niet de enige. En je stelt je niet aan. Postnatale depressie is echt. En het kan je compleet uit het veld slaan — ook als je van je kind houdt.
Als je baby huilt en jij paniek voelt
Er is een kant van postnatale depressie waar weinig over wordt gesproken. Dat moment waarop je baby huilt en je niet alleen denkt: ik moet hem troosten, maar vooral voelt: ik kan dit niet. Sommige moeders raken dan in paniek of voelen zich zo overweldigd dat ze het liefst willen vluchten. Niet omdat je een slechte moeder bent, maar omdat je systeem al te lang “aan” staat.
Waarom het zo eenzaam kan voelen
Postnatale depressie voelt vaak extra eenzaam, omdat de buitenwereld iets anders verwacht. Iedereen is blij en verliefd op je baby. Jij staat erbij en kijkt ernaar, alsof je er niet echt bij hoort. Je krijgt te horen: “Je moet gewoon wennen” of “Het komt vanzelf". Ondertussen voel jij je kapot van binnen. Dat contrast kan je nóg schuldiger maken. En daardoor ga je vaak nóg meer alleen dragen.
Mijn verhaal (en wat ik achteraf eerder had willen doen)
Ik deel dit omdat ik had gewild dat iemand me toen had geholpen om het serieus te nemen — en omdat ik achteraf weet: ik had veel eerder hulp moeten zoeken. nToen ik eenmaal wist dat ik een postnatale depressie had, kon ik eindelijk plaatsen wat er met me gebeurde. Ik voelde me zó leeg van binnen. In en in moe. Het liefst had ik dat papa de kleine bij zich hield en mij gewoon met rust liet. En dat is het ingewikkelde: ik wilde juist wél de steun van mijn partner, maar niet van mijn baby. Alsof er onbewust een pijn en irritatie naar hem zat die ik niet kon loslaten.
In mijn hoofd was hij namelijk de oorzaak van alles. Van dit gevoel. Van mijn lichaam dat kapot voelde. Van mijn heftige zwangerschap. Van dat enorme bloedverlies. Van de catheter. Alsof ik die pijn op mijn zoontje verhaalde, terwijl hij daar natuurlijk niets aan kon doen. Ik haatte mezelf om die gedachten en gevoelens. Dat ik niet vanzelf gek op hem kon zijn. En door de lichamelijke pijnen kon ik hem soms niet tillen of verschonen, en dat maakte me zó boos. Boos op de situatie, boos op mijn lijf, boos op mezelf. En daaronder zat ook angst: de angst dat ik het allemaal niet aan zou kunnen. Dat dit een fout was. Spijt dat ik überhaupt zwanger was geraakt. Zoveel negatieve emoties, de hele dag door, dag in dag uit. Het hield me continu bezig.
Dan Komt de Verplichte Visite .
Ik wilde dat niet. Ik kon dat niet. Al die blije mensen. Iedereen helemaal verliefd op de kleine. En ik stond erbij en keek ernaar, alsof ik er niet echt bij hoorde. En keek er ook iemand naar mij om? Of moest ik me “gewoon niet zo aanstellen”? “Je moet wennen.” “Het komt vanzelf.”
Maar ik had een traumatische ervaring meegemaakt. Ik ben bijna dood geweest, en het voelde alsof niemand daar ook maar een seconde bij stilstond. Niemand die het begreep. Je moet leuk doen waar iedereen bij is, terwijl je vanbinnen kapot bent en schreeuwt om warmte en aandacht.
Negen maanden lang heb ik me hulpeloos, sloom, uitgeput en ongelukkig gevoeld. Ik kon gewoon niet meer. En ik had geen mensen om me heen die de kleine konden overnemen, dus ik ging maar door. Doorgaan en doorgaan, zonder tijd voor mezelf. Tot het me brak. Tot ik op een gegeven moment dacht: nu is het klaar. Ik kan niet meer. Er móét iets veranderen.
Toen heb ik een New NEI-therapeut gezocht.
Zes maanden lang ben ik elke maand bij haar geweest. En nu kan ik eindelijk zeggen: ik voel me goed.
Ik probeer de tijd die ik kwijt ben geraakt — omdat ik zo lang in die negatieve staat zat — op mijn eigen manier in te halen met mijn zoontje. Ik probeer de liefde die ik nu voor hem voel, hem ook echt te laten voelen. Door met hem te spelen. Door te genieten. Ik weet dat ik de tijd niet terug kan draaien. Maar als ik alles opnieuw kon doen, had ik veel eerder hulp gezocht.
Dat is waarom ik dit deel. Ik hoop dat ik degene mag zijn die jou door deze zware tijd heen te helpen. Een tijd waarin je jezelf compleet kwijt kunt zijn. En dat geeft niet. Ik ben er voor je. Belangrijk om te zeggen: dit is geen vervanging van medische zorg. Maar het kan wél een waardevolle ondersteuning zijn, juist als je vastloopt in emoties, spanning, schuldgevoel of angst.
Praat er met Iemand Over
Wil je Meer Weten Over New NEI?
Op deze site staat veel informatie over New NEI. Als je helemaal nieuw bent, of ervaring hebt met NEI raad ik je aan om de volgende artikelen te lezen. Dan leer je precies wat New NEI is.
Hoe een New NEI-sessie werkt (in normale mensentaal)